ժամանակային

...

առանց պատանդների՝ .. արդեն պարզ է ինչ է լինելու

մեդիակենտրոնը անիմաստ է, մարդիկ պատրաստ չեն բռնի հեղաշրջման, շատ-շատ կլինի մի քանի բախում

ներսը պարզ է ինչ կլինի՝ կկռվեն ինչպես կռվում են սահմանի վրա,
կարծում եմ հենց դրա համար էլ բաց թողեցին պատանդներին
ոչ ոք գերին հետը չի կռվում

ամեն ինչ կբարդվի վիտալիի վրա

երեքշաբթի կամ չորեքշաբթի կվերադառնանք նույն վիճակին՝ անիմաստ ու կազանի փեդն էր, թուղթ էր, ինչ էր... տեղում դրած

ժամանակային

Արխիվից. Առանց ռեժիմի հասարակություն` Ցեղասպանության 100 -ամյակին

Оригинал взят у khlurd в Առանց ռեժիմի հասարակություն` Ցեղասպանության 100 -ամյակին
Սա, պարզվում է շատ ավելի բարդ բան է, քան այն խնդիրը, որ նախախորհրդարանն է դրել իր առջև: Թեպետ` չգիտեմ էլ ինչ է դրել իր առջև: Գուցե վերջում պարզվի, որ իրենք հասարակություն բառը բաց են թողել ՞՞՞

Նախախորհրդարանին ոչ գիտեի, ոչ հետաքրքրվում էի, ոչ էլ հիմա գիտեմ: Բայց`

1. մարդկանց ծեծեցին նախքան հանցանք կամ զանցանք կատարելը
2. ոչ ՀՀ իշխանությունները, ոչ ԼՂՀ իշխանությունները դրանում ոչ մի արտասովոր բան չտեսան
3. հասարակության մեծ մասը որոշեց, որ ՊԵՏՔ Է ԴԻՄԵԼ ԱՆԽՏԻՐ ԲՈԼՈՐ ՄԻՋՈՑՆԵՐԻ, որ սրանք հանկարծ ՉՓՉԱՑՆԵՆ ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹՅԱՆ ԻՐԵՆՑ ԲԱՐՁՐ ՄԱԿԱՐԴԱԿԻ ՏՈՆԱԽՄԲՈՒԹՅՈՒՆԸ:

Այ սա ամենաբարդն է ու ամենաաբսուրդը: Եթե ռեժիմը գործում է որպես ռեժիմ, դա բնական է, բայց որ հասարակության այս մասը գործում է որպես բռնության հովանավոր ու ծիծիկ տվող` ... բառ չունեմ:

Ես չեմ հավատում, թե նախախորհրդարան լինի, ինչ լինի` ի զորու է հեղափոխության: Առնվազն պիտի միամիտ լինել այդպես կարծելու համար: Բայց պարզվում է, որ իշխանություններն էլ, հասարակությունն էլ մինիմում միամիտ են` դրեցին ծեծեին չարած բանի համար, արդարացրեցին ծեծը: Ինչքան էլ ուզում են իրենց աչքում ազնիվ երևալ` ԱՐԴԱՐԱՑՐԵՑԻՆ,մեկ է: Որովհետև կա լեզվատրամաբանութուն ու խոսքը իմաստ ունի: Չես կարող ասել ԲԱՆ, հույս ունենալով, որ դրանում չեն տեսնի ասածդ:

ՎԱՏ ԲԱՆ:

Մտեք ֆեյսբուք, գրում են` «կանխել, առանց մեթոդների մեջ խտրականություն դնելու...»: Ոնց որ հիտլերը, որ խոսում է հրեաների մասին: Լեղիացել ենք, ժողովուրդ: Շատ լեղի: Զոհի կոմպլեքսը բերել է դահիճի կերպարի:

էնքան եք տարվել հարյուրամյակը շուքով նշելու մտքով, էնքան եք հպարտանում, որ նախագահներ ու Հռոմի պապ են գալու, որ մոռանում եք ինչի մասին է խոսքը:

Տո ոչ էլ դրանց գալն է ինձ հետաքրքիր: Թող ժամանակին գային, հարյուր տարի առաջ:

Հիմա նման եք էն կոմպլեքսավորված մամաներին, որ երեխայի բերանից կական խնայում են, որ հյուրի դեմ դնեն: Խնայում չէ` ծեծելով ձեռքից վերցնում են ու ասում` ՉՈՒԶԵՍ:

Իմ նկատառումով` նախախորհրդարանը իր խառնակչությունը արեց: Այս դեպքից պարզվեց` ամենառեժիմացվածը մեր երկրում հասարակությունն է: «ԱՌԱՆՑ ԽՏՐԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ ԴՆԵԼՈՒ ՄԵԹՈԴՆԵՐ ԲԱՆԵՑՐԵՔ, որ...»: Մնացածը կարևոր չէ: Մնացածը էլ արդեն երբեք կարևոր չէ:

Ամոթ քեզ, հասարակություն:
Ես ուզում եմ առանց ռեժիմի հասարակություն` ցեղասպանության տարելիցին գոնե... Ռոմանտիկա է, չէ՞՞՞ Եկել ես քո ռոմատիկայով մեր սուգը փչացնում ես, որ ինչ անես ՞՞՞

Հիմա` չփորձեք հիմարավարի ասել, թե` ուրեմն դու, Խլուրդ, կողմ ես սուգը պղծեն, խայտառակ անեն,... և այլն: Դուք արդեն պղծեցիք զոհերի հիշատակը, կրկնելով նրանց դահիճների կարգախոսները և այն էլ` այսքան անկեղծ...

Ես վախենում եմ ապրել մի երկրում, որտեղ հասարակությունը կողմ է լինչի դատաստանին:
ժամանակային

պատերազմող տղաների ապագա կանանց՝ այսօրվա ծիտ աղջիկներին

Սա շատ եմ մտածել: Երևի արդեն շուտ չի այս մասին գրելը:

Երբ ազգի տղաները պատերազմում են, աղջիկները չեն կարող ծիտ մնալ...: Ցավոք:
Հասկանում ենք, որ մեր այսօրվա հերոսները վաղը կամ այսօր արդեն խնդիրներ ունեն՝ սոցիալական, առողջական, աշխատանքի, պատերազմական հիշողությունների, կարևոր-անկարևոր լինելու ու մնալու... ու էլի

Երևի նվազագույնը այնքան ուժ կունենա հասարակությունը, որ երբ այսօրվա տղաները վաղը հարցեր բարձրացնեն, երեկվա նման չասի՝ էլի էս ազատամարտիկներըըըը՞՞՞...

Հուսամ մեր զոհված տղաների հետ մեր միջի քաղքենու ու հիմարի ու անտարբերության այդ մասն էլ մեռավ....

Հիմա ուզում եմ խոսել աղջիկների մասին: Տղաների ափսոսալու չափ ձեզ էլ եմ ափսոսում, աղջիկներ ջան: Ցավում եմ:

Պատերազմով անցած տղամարդու հետ ընտանիք կազմելը հեշտ չէ՝ դուք էլ չեք կարող ծիտ մնալ...:

Ու ինչքան շուտ հասկանանք դա, այնքան չեք զարմանա հետո...: Ոչ միայն հերոսի կին լինելուն պատրաստ եղեք, այլև՝ պատերազմողին ու պատերազմածին:

Պատերազմող երկրում ընտանիք ունենալը հայրենիք սիրելու պես բան է )

Ձեր՝ Խլուրդ

ժամանակային

հօպ "брат"

հիմա էլ ռսական հօպ-ը...

որ ասում եմ՝ սրանք մեր գլուխը ուտելու են ՞՞՞՞

լավ է՝ հիմա տեխնոլորգիաներ կան, ինտերնետ կա, բան
կարող ենք աժ-ն լսել, իմանալ ինչ է կատարվում
ու էն բանի իմացյալը լինել...

կամ այսպես՝ եատմ է, ինչ է
ռուսաստանին ինչ քաղաքական շահ հետաքրքիր է, այդ կառույցի միջոցով պարտադրում է անդամ երկրներին

մեզ ևս
այսինքն՝ առաջին հերթին մեզ
սահմանակից չինաստան, թայվան, այլ՝ ամն-ի իշխանությունից դուրս սահող բաներ, իր գազը, իր զենքը, ամեն ինչը

հիմա չինաստանին է ուզում կապած լինի, ..
չինաստանը լավ է, ի վերջո՝ ծալած ունի կամ հեսա-հեսա կունենա ռուսներին էլ, ամերիկացիներին էլ..
ու ոչինչ, որ սահմանակից չի մեզ, ռուսականից թարգմանած փաստաթղթերոով՝ կդառնա...
չինաստանի մասին վաղուց էի ասում, պետք էր մինչւ եատմ մտնելը հետը շահավետ պայմանագրեր կնքել, ... ինչևէ

մի այլ բան կա՝ ոնց որ ռուսաստանի չսիրած կինը լինենք
շատ չսիրած
բայց եթե ասի՝ բաժանվում եմ, կսատկացնի

որովհետև վախենում ենք ու էլի փեշից կախված ենք

«զենքի» հույսին
ընդ որում՝ «ամուսնական» վկայականով տված
ծիպը՝ ջանդամ թե պոռնիկների հետ քարշ է գալիս, ջանդամ սիրուհիներին տալիս է, յարաբ մի օր էլ ծեծից հետո մեզ կտա...

զզվելի է
մենք սենց երբևէ ոչ մեկին հետաքրքիր չենք լինի
նույնիսկ մեզ թվում է, թե խորամանակ քայլ ենք անում, համ եվրոպա-համ ռդ... ընդամենը քաղաքական պոռնկություն է, և ոչ՝ անկախության դիրքից վարք

ժամանակային

Ես ուղղակի չեմ հավատում ձեզ։

ամեն այսօրը հիշում եմ ԱՅՆ ՏՈՆԸ...
Երբ Սարդարապատի հուշահամալիրի մոտ երեխաները պարի փորձ էին անում, ուժեղ քամուց բեմի երկաթյա կարկասը շուռ եկավ ու մի երեխա զոհվեց...։ Հաջորդ օրը իշխանությունները ՏՈՆ ԱՐԵՑԻՆ նույն տեղում, կարծես ոչինչ չէր եղել։ Երեխաներին էլ պարել տվեցին...։
Գիտեք ՆԱԵՎ ինչու չեմ հավատում այս իշխանություններին։ Այդ քար անտարբերության համար։ Սցենարից շեղվել չկարողանալու համար։ Սցենարից մեկ-մեկ պիտի շեղվես, որ մարդ լինելդ երևա՝ չեն կարողանում։ Արդարացված չեն կարողանում՝ որովհետև ՉԵՆ։
Այդ դեպքը լիներ, թե հրապարակում փուչիկների դեպքը, թե ռուսական ռումբից զոհված երկու գյումրեցի երեխաների դեպքը, սահմանին բանակի տեղքին ամեն ինչով չապահովելը...։
ժամանակային

մեր մասին

Մի բան էլ եմ ուզում ասել:
Այսօր ֆբ-ում դրել են զոհվածներից մեկի նկարը ու բաղդասարյանի խոսքերը... երևի ասելու, որ չարժեր կյանքդ տայիր
Այնպես ուզում էի ասել՝ մի արեք այդպես...: Առանց այն էլ տղաների աչքերին նայել չի լինում... :
ՄԻ:

Ու Կյանքը քաղցր է, միշտ էլ չարժե:

Ասելիքս հիմա բաղդասարյանին չէ, ու այդպես մտածողներին չէ... ուրիշ է մի քիչ:

Իշխանությունները օրինակ սովոր են զոհված զինվորների ծնողները բողոքեն, ... որ չեն լսում խոսքը, դա մի կողմ... Իրենք երևի էլի են սպասում բողոքների, ու որ դրանք չկան, մտածում են՝ կարող են մի-երկու անասուն բան էլ ավել ասել...:
Թշվառ են: Ստրուկի պես: ՈՒնեն ամեն հնարավորություն տեր լինելու, օգտակար լինելու, ազատ լինելու, բայց գողի, աղքատի ու վախկոտի կյանքով են գոյում...

Տղաները, բոլորը, այս պատերազմի ՏՂԱՆԵՐԸ կռվել են իրենցի համար: Իրենց հողի, իրենց ընկերոջ, իրենց հրամանատարի...: Այդ կռիվը բաղդասարյանները չեն կարող փոխել՝ ոչ փչացնել, ոչ էլ իմաստավորել...

Իրենք ուղղակի դրա համար կապ չունեն: Ոչ տղաների հաղթանակի, ոչ կորցրածի, ոչ տվածի:
Ու էէէէն թվերն էլ չի, որ ասես՝ զոռով են տարել կռվելու...: Ի դեպ՝ նույնիսկ Սարդարապատի հերոսամարտին ասում են զոռով են տարել կռվի, բայց կռիվը հերոսամարտ դարձավ:
Իսկ բաղդասարյաննաղդալյանաշոծյանհհկեսիմինչ... Ընդհանրապես՝ ԸՆԴՀԱՆՐԱՊԵՍ կապ չունեն այս ամենի հետ:

Ուզում եմ մի բան էլ հասկանանք՝ Ծնողը չի կարող իմաստազրկել իր Որդու Կյանքը միանալով ֆբ նման... չգիտեմ ոնց գնահատեմ, որ ստույգ լինի... այդ դիմումներին, թե՝ լսեք էս անասուններին, տեսեք, որ իզուր եք տվել կյանքներդ...:

Նրանց չեն տվել: Ովքեր հասկանում են, թե ինչ են ստացել, ինչ գնով են օրերը ապրում,... ընդունեք այդ անգին նվերը, որ առանց ձեզ հարցնելու,, մեծահոգաբար ու սիրով ու առանց նահանջի տվել են ձեզ, տեր եղեք մեր տղաների կորցրած կյանքերին:
Մի կապեք դրանք բաղդասրանների հետ, նրանց ոչինչ չի հասնում...:
Տեր եղեք ու պարտավորված եղեք:
Դա նաև մեծ բեռ է...: Ահավոր թանկագին ու անասելի ծանր բեռ...: Մի տվեք դա անարժաններին:
Սա էի ուզում ասել:
ժամանակային

Այ, սա է մարդասիրությունը... Մնացած բաներին, որ ասում ենք..., պիտի որպես մարդկայնություն նայենք


ՍԱՇԱՆ ՊԻՏԻ ՏՈՒՆ ՀԱՍՆԵՐ...
Զինվորը մարտադաշտից հանել է զոհված ընկերոջը: Ընդամենը: Ընդամե՞նը: Պատերազմում ավելի մեծ սխրանք կա՞: Չգիտեմ: Ինձ համար սխրանքներից մեծագույնն է՝ մարտադաշտում չթողնել ընկերոջը: Ահա զինվորի գլխավոր պարտքը:

Իր սխրանքի համար ժամկետային զինծառայող, սերժանտ ՏԻԳՐԱՆ ՀԱԽՎԵՐԴՅԱՆԸ  պարգեւատրվել է «Արիության համար» մեդալով:



-Բարեւ, Տիգրա՛ն,- սեղմում եմ մարտական հերթապահություն իրականացնող զինվորի ձեռքը:- Զրուցե՞նք:

Նա հայացքը փախցնում է, ուրիշ կողմ է նայում:

-Պիտի պատմե՞մ…

-Հա՛: Ինչո՞ւ վտանգեցիր կյանքդ: Գիտեի՛ք, որ զոհված է:

…Մեր ընկերը, մեր Սաշան պիտի տուն հասներ…

Ինձ չի նայում. շուրջն է նայում:

-Վաշտի հրամանատարը եկավ դիրք: Զորամասի հրամանատարի ԱՀՏԱ գծով տեղակալի՝ փոխգնդապետ Հայրապետյանի  հետ առանձնացավ: Կես ժամ զրուցեցին: Մենք սպասում էինք: Հետո ավագ լեյտենանտ Նալբանդյանը հարցրեց` «Ո՞վ կգա ինձ հետ»: Մի քայլ առաջացա` «Ե՛ս»:

-Գիտակցո՞ւմ էիր վտանգը:

-Այդ մասին չէի մտածում: Վիրավոր հրամանատարը գնում էր իր զինվորի ետևից, ես էլ՝ իմ ընկերոջ:

Շփոթված եմ. Տիգրանը նկատում է:

-Այդ օրերին բոլորս էլ ամեն ինչի պատրաստ էինք: Պարզապես ես առաջինը «Ես» ասացի…

-Տեղանքը նշանառության տակ չէ՞ր,- հռետորական հարց եմ տալիս:

-Բաց ճանապարհով հասանք դիտարկվող տարածք, տանկի համար փորված փոսում երկուսով պատսպարվեցինք: Հարմար պահի հասանք զիգզագ ճանապարհին:   Մեր ընկերն այնտեղ էր: Սաշան «Ուտյոսով» երկար կրակ էր վարել հակառակորդի ուղղությամբ… Չէր հասցրել լիցքավորել գնդացիրը… Գիտեինք, որ զոհվել է, բայց ես ու հրամանատարս, միևնույն է, գնում էինք նրան փրկելու: Զինվորը պետք է համոզված լինի, որ իր ետեւից գալու են, որ ինքը մենակ չի մնա…

Տիգրանը հանում է գլխարկը: Երկինք է նայում: Ես էլ եմ նայում՝ պարզ, պայծառ երկինք էր:

Շ. ՍՏԵՓԱՆՅԱՆ

Հարավարևելյան ուղղություն

Սեփական սաղավարտով

էլիտար բեռնատարները

Մտածում էի՝ ինչ գրեմ բլոգում, վաղուց չեն գրել, որոշեցի այս խոսակցությունը ներս բերել.

էդ որ ասում են՝ որ էդքան աղքատ եք, ինչի եք էլի երեխա ունենում,...
ճիշտ է, դեռ չեն ասում՝ ինչի եք էլ ապրում... բայց ոնց որ ասեն՝ էլ ինչի եք սեքսով զբաղվում, կամ ինչի չեք աբորտ անում...
օգնում եք՝ օգնեք, չեք օգնում, մի օգնեք, տո ոչ էլ կարդացեք
այ քեզ բան
Հայաստանում որ աղքատները երեխա չունենան, էս երկրում քանի մարդ կմնա՞՞՞
մենակ լֆիկնոց կլինի, մեկ էլ տասներկու ժամ աշխատող մի քիչ «միջին խավ»

Մեկնաբանություններ
 ....

Ն.- Հիվանդ, թերսնված սերունդը բեռա հասարակության համար իրականում...քանակը դեռ որակ չի ենթադրում

Խլուրդ մը Անն.- ինչ հասարակություն, որ մարդուն բեռ է համարում ու չի կարողանում ապահովել տարրական պայմաններ ՞՞՞
ինչ հասարակություն, որ աղքատին հասարակություն չի համարում ՞՞՞՞
ինչ հասարակություն ՞՞ արիական ՞՞՞

այս հասարակության համար քանի թերսնված զինվոր զոհվեց ՞՞՞՞

Ն.- Էդ ուրիշ հարցա, որ երկիրը չի կարում ապահովի...Ու երբ դա փաստա, անիմաստա 10 էրեխա ունենալ`սոված ու հիվանդ մեծացնել...Էրեխեն մեղավոր չի...

Խլուրդ մը Անն.- չես իմանա որն է իմաստը ու արդյոք էդ երեխաները կյանքում ավելի իմաստ չեն տեսնում, քան ուրիշները...

Ն.- Դե ամեն մարդ մի կարծիքիա...ըստ իս սխալա վրա-վրա բերել շարել, երբ դու արդեն ծնվածներին իսկի չես կարում պահես

Խլուրդ մը Անն.- դե դրա համար էլ գրել եմ պոստս

Հ. Գ.- Զարմանալի է՝ ընդունել արյունը, չընդունել «բեռը»...

իմ զենքը իմ գութանն է

կակ բը՝ ինֆո-տեռոր

պայթած ավտոբուսից հետո ֆեյսբուքյան գրառումներից բողոքեցին, թե՝ դա իսկական ինֆո տեռոր էր

գործներդ արեք, ինչի եք ընկած կարդում ֆբ-ն ինչ է գրում, որ տեռորվում եք ՞՞՞
ի դեպ՝ ֆեյսբուքին ինֆո-տեռորի մեջ մեղադրելը նշանակում է, որ դզած-փչած բաներ են ասել, դրա համար կարդում են ֆբ-ն, որ ռեակցիան ստուգեն, ռեակցիան էլ իրենց սպասածը չի եղել

ինֆո-տեռոր՝ էդ ոնց որ տուն-տունիկ խաղացող երեխաներին քաղաքապետարանը մեղադրի առանց նախագծի ինքնակամ սարքելու մեջ
ինֆո տեռոր՝ ոնց որ երեխաները որտեղից են լինում թոռների հարցին տատը բողոքի բարքերի կոմիտե
ինֆո տեռոր՝ ոնց որ համատիրությունը բողոքի ցերեկային սեքսերից

խնդալու էր
թափ տվեք ձեզ, մենք ձեր հավսար-զգաստը հո չենք ՞՞՞
ժամանակային

Արշալույս ջան... մինչև Ավրորա պրայզ

Թույլ տվեք չկիսել այս մրցանակաբաշխության բարձրագոչ հևքը

Ես հողին կպած մարդ եմ:

Ու կինափառատոններով էլ առանձնապես չեմ տարվում:

Եթե ազնիվ լինենք՝ այդ մարդիկ իրենց մրցանակները ուրիշ տեղեր ստացել են, մենք բերել ենք, որ իրենց անունը կապենք մեր ցեղասպանության հետ, նոր չգտնվեցին, մենք չգտանք...

տխուր է

Հայաստանը լրիվ տարբեր կյանքերով է ապրում

սահմանին՝ ուրիշ
մարզերում՝ ուրիշ
Գյումրիում՝ ուրիշ
հողի վրա՝ ուրիշ
ունեցողն՝ ուրիշ
չունեցողն՝ ուրիշ

մի մասը հացին կակա ասելով, մի մասը խրոխտաբար ամբողջ աշխարհի հարցերն է լուծում՝ թե բա մրցանակաբաշխություն, վաղվա մեծահամբավ օրեր, առաջին ցեղասպանված ու մարդասիրական դասեր...

մարդ կա՝ սահմանին կռվում է այսօրը պահի
մարդ կա հացին կակա է ասում՝ երեկ էլ , այսօր էլ...

հայի երազանքը ուտոպիական է՝ մի կտար հացից մինչև աշխարհին փրկել...

հայի երազանքը դեռ սուտ է ու քաղցր

հաց ուզողինն էլ, փառք ուզողինն էլ, խաղաղություն ուզողինն էլ:

Հա, ու՝ չվերադարձրեցինք մենք Ավրորային իր Արշալույս անունը:

Արշալույս ջան:

Սեփական սաղավարտով

օդա մարդասիրության

Դե ինչ. Մարդասիրության կարոտ մարդուն հացով չես կշտացնի..:
Ոչ միայն հացիվ, ոչ միայն բանիվ, այլև՝ հումանիվ:
Ես էլ եմ հայտարարում համաշխարհային մարդասիրության մրցություն: Ա, չէ՝ ճիշտ եմ արտահայտվել՝ նախ մրցություն, հետո՝ մրցանակ:
Ավելին՝ հայտարարում եմ նաև ժյուրիի մրցույթ: Եթե ֆռնենդներիս մեջ չկան, չեք ապահովի համաշխարհային ճանաչումը, լավ չի....:

Ու էս ամեն ինչը՝ Գլադիատորի երաժշտության տակ:
Հիշում եմ՝ Գլադիատորի ժամանակ համայրա սրա չափ իրարանցում էր, այնքան, որ ես որոշեցի էդ կինոն չնայել: Ավատարն էլ: Հետո նայեցի, չհասկացա իրարանցման պատճառը...:
Հիմա հասկանում եմ՝ Մարդասիրական էր իրարանցումը: Երբ մարդասիրության սովը խեղդում է, չես նայում՝ կինո է, կյանք է, ... հիանում ես, խոնարհվում ես:

Մինչև իմ մրցանակները, ես երևի արգելեմ գուգլել: Պիտի մարդասիրական սովը հավաքվի ու պոռթկա հենց մրցանակաբաշխ... բաշխել չկա, հոպ, ուղղակի՝ պոռթկա մրցանակահայտարարման օրը:
Այսպիսով՝ մարդասիրական բաց մրցույթը հայտարարված է: Հուսամ՝ կլինեն առիթներ, որ դուք ձեզ ցույց տաք, աշխարհը մեծ է, հուման բավական տարածված..:

Հ.Գ.- Բայց հայ ազգս ինչ սիրում է, չէ՞՞՞ մեծ-մեծ կրքեր՝ բարեգործական ծափահարովի ճաշարան, մարդասիրության մրցույթ:
ՈՒ ընդհանրապես՝ մարդասիրական մրցույթի հաղթողների առաջ խոնարհվում է նույնիսկ...:

Պարզ մարդասիրությունը արդեն քիչ է, այ՝ մրցույթ, այ՝ հաղթոոոող...:
Մարդասիրության, մրցույթի, հաղթող...

Հ.Գ.Գ.- Հա, ու մրցանակահայտարարությունը կհայտարարեմ այնպիսի օր, երբ այդ օրը, կհասկանամ, չգիտեք ինչ անեք: Այդ օրը պիտի կոկորդներիդ կանգնած լինի, որ շոուի ժամանակ սկսեք ազատ շնչել...:
Կմտածեմ երբ:

Իսկ եթե հանկարծ իմ մրցույթը դուրներդ ավելի քիչ գա, քան Ռուբեն Վարդանյանի կազմակերպածը՝ ... ես չեմ հասկանա:
Սեփական սաղավարտով

կարևոր անկարևորություններս

Այսօր զինվորն ու սպորտսմենը ավելի երջանիկ են, քան սվաղած կյանքով ապրողներս։

Տարիների գործազրկությունը, սիրած աշխատանք չունենալը, մարդու կարևորագույն ներքին պահանջները, որպես ամենօրյա սովորական կենցաղ, չբավարարելը՝ չիրացվելը, օգտակար չլինելը, կարևոր չլինելը, ուրիշներին պետք չլինելը... մեզ սարքել է անառողջ։

Մենք էվրիկայի պես լուծումներ ենք շարում ֆեյսբուքում, որովհետև դրանք մեր տեղերում չենք կարողանում տալ։

Ես շատ ցավակցում եմ մեզ։ Մեզ, անտաղանդներիս, որ խեղդվում են սեփական անկարևորությունից...։

Մեզ, որ հնարում ենք այդ կարևորությունը, կամ թեկուզ գտնում փնտրելով։ Մեզ, որ դուրս ենք ճիշտ համակարգից՝ համակարգը պիտի այնպես լիներ, որ անկարևորներ չլինեին։

Ափսոս։
Մնաում է ընտանիքներին, ընկերներին նվիրվելը...։ Բայց դա այնքան բնական է, որ դա էլ հարց չի լուծում։

Ափսոս՝ մեծ-մեծ հարցեր կուզեինք լուծել։
Ասածիս մեջ մի դույզն անգամ սարկազմ չկա, լուրջ եմ ասում ու ափսոսում։
...

հ.գ.- երևի դրա համար են իրենք համեստ...

ժամանակային

Ամեն օր՝ զրոյից

Մտքիս մեջ կռվեցի, կռվեցի... վերջում լավ էր, երկար չստացվեց։

Ես հասկանում եմ՝ սարսափելի լուրերը խոր են թափանցում, իսկ մի քանի օր՝ լարված լուրերը սովոր են դարձնում այդ լարվածությանը։
Հասկանում եմ, որ դրանից ետ գալը դժվար է՝ սկսում են մարդիկ համեմատել հաջորդ օրերը, ու բաներից, դեպքերից, որոնցից խաղաղ ժամանակ կազդվեին, հիմա նրանց համեմատ «քիչ» է թվում։

Այս գիշեր վիրավոր կար։ Սպանված՝ չկար։ Ու ոչ ոք, համենայն դեպս՝ չնկատեցի, որ անհանգստանար այդ վիրավորի համար։
Հերոսություն ենք ուզում՞՞՞
Վիրավորն արդեն անհանգստանալու չէ՞՞՞

Երեկվա բեռնատարի դեպքով զոհվածը էն չի՞՞՞
Հերոսություն չկար՞՞՞  արդեն մեզ միայն հերոսություն տուր, կամ միայն դիրքերի դեպքեր՞՞՞

Վա՞տ բան եմ ասում։
Դե ուրեմն արժե ներս նայել, որ այս վատը, որ ասում եմ, մեր ներսում չլինի։

Ինչ կզգայիք, եթե ձեզ տանեին հիվանդանոց, թեկուզ թեթև, բայց վիրահատություն ուզող վերքով, ու վիրաբույժը ասեր՝ աա, սա չեմ վիրահատում՝ գիտե՞ք երեկ ինչ բարդ վիրահատություն եմ արել, սա չեմ անում։

Ես ինձ էլ եմ հետ քաշում։
Ամեն օր պիտի զրոյից սկսել՝ բժշկի պես։

ժամանակային

.

Երեկ մեր զինվորի լուռ դեմքերն էին մի տեսանյութում, լավն էին, հոգնած-կռված ու դեմ-դիմաց...
Մեկ էլ էդ տեսանյութի վերջում թե՝ նրանք հրադադարի ամենամեծ պատճառն են, թե ինչ
նման մի բան

հիմա էլ կան, որ գրում են՝ իսկ կուզեիք, որ ձեր տղաները զոհվեին, որ ասում եք՝ կռվենք, բան...

Ուզում եմ երկուսին էլ պատասխանել: Ոչ ոք չի ուզում, որ իր երեխան զոհվի: Զինվորներն էլ չեն ուզում զոհվել, հաստատ, հավատացնում եմ: Բայց ձեր որդի-առյուծ զինվորները հերոսացան էս կռվում, իրարից մահ խլեցին, իրար չլքեցին, երբ գիտեին, որ թուրքը հասնում է իրենց արդեն... մինչև վերջ կռվեցին, ոտքը կորցրած հրացան էին լիցքավորում,... Ինչ ասեմ, դուք էլ գիտեք:

Հիմա էդ տղաների արածը ուզում եք զրոյացնեք՞՞՞

Ինչ է նշանակում՝ հրադադարի թեման էս ձևով քննարկել՞՞՞: Ով չի ուզում խաղաղություն որ՞՞՞

Բայց միակողմանի խաղաղություն չի լինում, ցավոք: Դա սեր չի:
Այնպես չի լինում, որ մեկը մեկին եղբայր լինի, էն մեկը սրան՝ չէ...:

Հիմարություն մի գրեք, ինչ կլինի:
Էդ տղաների արածը, որ էսօր էլ են անում, ձեր թեթևսոլիկությամբ ջուրը չգցեք: Որ խաղաղությունը երբ ուզենայիր, հայտարարեիր, հենա պատերազմներ չէին լինի, էլի:

1. կ-ն Ուրֆանյան Արմենակ Մեէրսի, 1990-2016., ք. Երևան
2. շարք. Սլոյան Քյարամ Քալաշի, 1996-2016, Արագածոտնի մարզ, գ. Արտաշավան
3. մ-ր Մովսեսյան Ռուդիկ Բախշիի, 1976-2016, ք. Ստեփանակերտ
4. մ-ր Թորոյան Հայկ Վահանի, 1985-2016, ք. Երևան
5. ավ. լ-տ Գալստյան Հրաչ Վարդանի, 1991-2016, ք. Գյումրի
6. շարք. Վարդանյան Գևորգ Գագիկի, 1996-2016, ք. Գյումրի
7. կրտ. ս-տ Ղահրամանյան Հենրիկ Ռուդոլֆի, 1996-2016, ք. Մասիս
8. շարք.(Պ) Ղարիբյան Հրանտ Սամվելի, 1947-2016, ք. Ստեփանակերտ
9. կ-ն Կիրակոսյան Հովսեփ Գեղամի, 1988-2016, Արմավիրի մարզ, գ. Ապագա
10. եֆր.(Պ) Մարգարյան Նոդարիկ Արտաշի, 1963-2016, 11.Մարտակերտի շրջան, գ. Մատաղիս
11. ս-տ Փարամազյան Յուրի Անատոլիի, 1996-2016, ԼՂՀ, ք. Մարտունի
12. ավ. լ-տ Ստեփանյան Մերուժան Արթուրի, 1993-2016, ք. Գյումրի
13. շարք. Հակոբյան Ռաֆիկ Խլղաթի, 1996-2016, Արագածոտնի մարզ, գ. Կարմրաշեն
14. շարք. Ասատրյան Աղասի Սարմենի, 1996-2016, ք. Մասիս
15. շարք. Յուզիխովիչ Վիկտոր Ալեքսանդրի, 1997-2016, ք. Գյումրի
16. շարք. Մկրտչյան Նարեկ Վարդանի, 1996-2016, Սյունիքի մարզ, գ. Որոտան
17. շարք. Սահակյան Սարգիս Արմենակի, 1995-2016, ք. Հրազդան
18. շարք. Հայրապետյան Դավիթ Ռազմիկի, 1997-2016, Գեղարքունիքի մարզ, գ. Զոլաքար
19. կրտ. ս-տ Նարինյան Վլադիկ Ստեփանի, 1996-2016, ԼՂՀ, ք. Մարտունի
20. շարք. Կիրակոսյան Գոռ Կարապետի, 1996-2016, Արմավիրի մարզ, գ. Արևիկ
21. ավ. ս-տ(Պ) Սիմոնյան Նվեր Սարոյի, 1990-2016, Հադրութի շրջան, գ. Թաղասեր
22. ավ. ս-տ(Պ) Սահակյան Ղարիբ Հայասերի, 1987-2016, Հադրութի շրջան, գ. Տող
23. շարք.(Պ) Բալայան Ազնաուր Ռաֆիկի, 1987-2016, Հադրութի շրջան, գ. Մոխրենես
24. մ-ր Մայիլյան Հովսեփ Ռաֆայելի, 1978-2016, ք. Հադրութ
25.լ-տ Գրիգորյան Հայկ Ռոդիկի, 1993-2016, ԼՂՀ Մարտունու շրջան, գ. Գիշի
26.ս-տ Գասպարյան Նորիկ Ժորայի, 1996-2016, ք. Կապան
27.շարք. Զաքարյան Վահե Սամվելի, 1995-2016, ք. Հրազդան
28.շարք. Միքայելյան Արամայիս Գրիգորի, 1996-2016, Արմավիրի մարզ, գ. Ոսկեհատ
29.շարք. Աբրահամյան Արամ Արայիկի, 1996-2016, Արմավիրի մարզ, գ. Արտիմետ
30.շարք.(Պ) Թադևոսյան Վարդան Սուրիկի, 1990-2016, Հադրութի շրջան, գ. Հայկավան
31.կրտ. ս-տ Գալստյան Սաշա Վաչագանի, 1996-2016, ք. Մեծամոր
32.ավ. լ-տ Եղոյան Բենյամին Ներսեսի, 1992-2016, ք. Երևան
33.շարք. Աբգարյան Տիգրան Արամի, 1996-2016, ք. Գյումրի
34.շարք. Ալիխանյան Վլադիմիր Վարուժանի, 1996-2016, ք. Դիլիջան
35.շարք.(Պ) Մկրտչյան Գեղամ Ռաշիդի, 1986-2016, Մարտակերտի շրջան, գ. Վանք
36.ավ. ենթ. Գասպարյան Դավիթ Յուրիի, 1979-2016. Ք. Ստեփանակերտ
37. կրտ. ս-տ Իսկանդարյան Ռուբեն Աշոտի, 1993-2016, ք. Երևան
38. շարք. Մկրտչյան Սասուն Ֆահրադի 1989-2016, ք. Երևան
39. պայմ. Մելքոնյան Գագիկ Սուրիկի 1982-2016, Գեզարքունիքի մարզ, գ. Զոլաքար
40. պայմ. Սարգսյան Վրեժ Վարդանի, 1989-2016, Գեղարքունիքի մարզ, գ. Փոքր Մասրիկ
41. պայմ. Աբրահամյան Հարություն Հովհաննեսի, 1985-2016, Գեղարքունիքի մարզ, գ. Աեգունի
42. պայմ. Դավթյան Կարեն Պարգևի, 1981-2016, ք. Վանաձոր
43. պայմ. Մուրադյան Հրաչ Սամվելի, 1983-2016, ք. Երևան
44. շարք. Մղդեսյան Գևորգ Աշոտի, 1996 - 2016, Կոտայքի մարզ, Նոր Հաճն

ժամանակային

Քյարամ Սլոյան

«...երբ հակառակորդը գրավել է մեր դիրքերից մեկը, Քյարամին հրամանատարն ասել է` դու գնա, ես կմնամ: Բայց մեր տղան չի գնացել, մնացել է դիրքում` հրամանատարին ասելով` Ձեզ մենակ չեմ թողնի: Դե, դուք արդեն հասկացեք` ինչ տղա է եղել»,- ասաց գյուղապետ Ղազար Կարապետյանը Yerkir.am-ին։

Արագածոտնի մարզի Արտաշավան գյուղի բնակիչ Քյարամ Սլոյանը 20 տարեկան էր...
ժամանակային

Կապիտան Ուրֆանյան

Կային, որ գրում էին ով, ում, երբ կռվելու ու չկռվելու մասին։
Թե՝ հայրենիքը մերը չէ, կռվի ժամանակ են տալիս, հետո վերցնում են...։

Ուզում էի բան գրել դրա վերաբերյալ, հետո ասի՝ լավ է, սենց օրեր խոսքը արժեքը կորցնում է։

Բայց ինչ կարդացել եմ մեր կապիտանի մասին..։ Ջահել տղա, որ հերոսություն ու տիրություն է արել անձնակազմին, մենակ կռվել է ազրթրքի դեմ, վերջին նռնակը պահել թշնամուն ու իրեն...։

Լացում եմ, հա։ Լաց, հպարտություն, ամոթ ու ցավ խառնվել են։

Ամեն մարդ ինքն է որոշում ինչպես ապրի ու մեռնի հայրենիքի համար, հա, բայց զոհերի քանակը, մարդկանց մահանալու ձևը քաղաքականությունն է թելադրում...

Հավերժ փառք ձեզ, տղեք։ Ու կներեք...

Կապիտան Ուրֆանյանը իր անձնակազմի հետ միասին երկար մարտի է բռնվել հակառակորդի հետ: Հակառակորդի գերազանցող ուժերի ճնշման տակ անձնակազմին հետ ուղարկելով միայնակ շարունակել է մարտը, խոցելով մեկ տանկ և մոտ մեկ տասնյակ թշնամու զինվոր: Վերջում մի քանի նռնակներ նետելով չի թողել իրեն շրջապատեն ու վերջին նռնակով իր հետ միասին պայթեցրել է մոտեցողներին:

Ծնվել էր 1990-ին...

Սեփական սաղավարտով

ագն-ն բոցում է

հայաստանյան դիվանագիտությունը տիպիկ վախկոտի ու մեծամեծարի քաղաքականություն է

հհ ագն-ն դատապարտում է թուրքիայում ահաբեկչությունը

այսինքն՝ կամ վախենում է ասեն՝ լուռ ես, ուրեմն կողմ ես, կամ վախենում վերջը միջից մի հայ դուրս գա, կամ էլ ավելի վատ՝ իր մենձ ռուսը...

էլ երկիր ու ահաբեկչություն չկա՞ր

մենք ենք, ֆրանսիան ու թուրքիան

ոնց հասկանում եմ

ժամանակային

ֆեյսբուքյան լոտո-լոգիկայի հետքերով

հինգ րոպե հհ տարածքում ոչ ոք մուրացկանություն չի արել
երեք րոպե ոչ ոք չի խնդրել իր հիվանդի համար փող հավաքեն
երկու րոպե ոչ մի սիրիահայ չի մտածել գնալ կանադա
մի րոպե մոռացել են պուծինին ու օբամային

ու գրում են՝ մի գիշեր կամ երկու զոհ չենք տվել սահմանին...
մի քանի օրից էլի զրոյացնում են «հաշիվը», հետո չգիտես ինչու էլի գրում, լայքում...

Tags:
Սեփական սաղավարտով

վարտիքով գիտություն, կամ՝ պագոնի սիրահարները

Երևի բրազիլական, կամ հնդկական, կամ հայկական սև-սպիտակ սերիալներն են մարդկանց փչացրել:
Սև-սպիտակ՝ որ մտածում են, որ եթե վատն է, ուրեմն պիտի անընդհատ, ամենուր նենց բաներ անի, որ միայն վատն են: Որ իրենք երբ նայեն ու միանգամից ջոկեն՝ սա են սևն է, վատն է...:

Դրա համար երբ ՀՀ ԿԳՆ նախարարը օրինակ վարտիքով նկար է դնում, սրանք ուրախանում են, ասում են՝ ուրեմն վատ նախարար չի, մանավանդ՝ գիտության ու կրթության... Դե՝ գիտությունը հեռու է, կրթությունն էլ, ինչ է եղել, վիպուսկնոյ-բան կա, էլի, ուրեմն կա:

Կամ ասենք մեկին պաշտոնից հանում են, կամ տանում են ուրիշ պաշտոնի՝ ուրեմն հին տեղում արածները հեչուփուչ եղավ, արդեն կարելի է սպասել սրա վարտիքով նկարներին ու լայքենք ու ուրախանանք...: Արանքում նույնիսկ տխրում են խեղճ գործազուրկի համար:
Հիմա որտեղից ձեր համար ճարենք  ամեն օր արյունոտ բերանով նախարար-մախարար, որ համոզենք, որ՝ տես, ինչ վատն է:

Այ քեզ բան:

Սա էլ նվիրվում է ձեզ, սև-սպիտակ սերիալների սիրահարներ: Նայեք, ասեք՝ բայց ինչ, լավ էլ մարդ է եղել:

Մեկ էլ՝ իրոք տարօրինակ է՝ էն գլխից գործազուրկ-չունեցողին ընկալում են որպես դրան արժանի, իսկ որ միլիոնների մեջ ապրող մեկը հանկարծ պաուզա է ունենում, խղճահարվում են:

Սեփական սաղավարտով

մուրացկան փարթի

մրցանակ-փարթին մտածել է չի տալիս ձեզ՞՞՞
Վերջին օրերին իշխանությունները կպած մրցանակ են տալիս նրանց, ովքեր բարեգործություւն, թե ինչ են անում տեղերում, որտեղ պիտի իշխանությունը ինքը աշխատանք-տուն-նորմալ կյանք ապահովեր:
Որ ասում եմ պետությունս ՀԿ է, ...
Փաստորեն՝ ինքը էլի ոչինչ չի անում, ու մի ակտիվ մասսայի, որ պիտի լիներ ոսկյա երիտասարդություն, պիտի իրեն քննադատեր, հասարակական կարծիք ապահովեր,  պահանջներ ներկայացներ... թույլ է տալիս ինքն իր աչքին կարևոր լինել ու իր մարդկային պարտքը կատարած զգալ:  Ու բավարարված զգալ: Ավելին՝ գոհ լինել իր արած գործից ու դրա հնարավոր շարունակականությունից:
Ավելին՝ գնալով նման գործունեությունը դառնում է սովորություն ու նորմա՝ դրա հետ մեկտեղ աճում է այն մարդկանց կարիքը, ովքեր կարիք ունեն նորմալ ապրելու..., որովհետև պետության մեջ են ապրում, էլի ու նման բաներ.... դառնում է այս զանգվածի համար անհրաժեշտություն:
Մի մասսա էլ կա, որ ծափ է տալիս նման բարեգործությանը, առանց խորանալու, թե ինքը կապրեր ՞՞՞ մուրացիկի պես, մի փոր հացով, կամ թեկուզ փող բերող լավ երաժշտության ներքո:

Հասարակությունը կորցնում է իր ադեկվատությունը:
Փթթելը դարձել է փտել:

«Այրված այգեստանները» հիշեցի:

Աղան շրջում է շուկայում, բոլորը խոնարհվում են հարգալից, որպիսություն հարցնում:
Դագաղագործը նույնպես՝ Ինչով ծառայեմ, աղա...

Աղան նայում է պատին շարված դագաղներին, ասում է՝ քեզ ծառայի, բալամ, քեզ...:

Սեփական սաղավարտով

ջոկել եք՞՞՞

խաչիկները դառել են արմյանին, հո չեեեն ոգևորվել
էն որ մեկին կզած են պահում թաղի տղեքը, հետո թաղ մեկն էլ է գալիս, սրանք ասում են՝ մի հատ թքի դրա վրա, ու սա ոգևորվում է
այ այդպես հենց
խաչիկները փուչիկներով անցնում են ազատության հրապարակով, ուռա ռասիա
ասին՝ սահմանը բացեք՝ բացում էիք, ասին թուրքը եղբայրա՝ պաչվեցիք, ասին՝ թուրքին էլ չենք սիրում, խրոխտ կերպար ստացաք...
խլնքոտներ
թրքերին սեփական վերաբերմունք չունեցաք, այ անպապ-անտատեր, ռուսի օդանավ խփեցին, թասիբներդ կանգնավ ՞՞՞
դե ռսի վարկը ձեր թասիբով կփակեք, սահմանին էլ ձեր բարեկամներին կկանգնեցնեք
ժամանակային

հայաթից՝ բանակ

Վերջերս սկսել է իշխանությունների՝ նոր ընտրություններին պատրաստվելը։ Շատ ակնհայտ։ Ու միտումն էլ է նկատվում՝ խոսել ընդդիմադիր կողմից, մոռանալով, որ էլի իրենք իրենց են քննադատելու, խնդցնելու են, մարդիկ չհավատան, զզվեն...։ Կարևորը՝ սիրուն լինի, կինոյական։

Հա, շիզոֆրենիայի տարրեր կան էս քաղաքականության մեջ։

Վերջը՝ խոսում են, ու դեմոկրատիայի անունից։ Ու չեն ջոկել, որ իրենց լսող չկա։ Ուղղակի երբ իրենց մկան շեռն են ավելացնում դեմոկռածիայի հողմաղացին, թեկուզ միայն խոսքին, ընդհանուր ու իրենց կողմից ոչ վերահսկելի ոլոլորտներում խնդիրները սկսում են բարձրանալ։

Ոչ վերահսկելի՝ այսինքն այն տեղերում, որտեղ համոզված էին, որ ամեն հարց լուծել են, ձեն չի լինի։

Ուրիշ բան էլ կա՝ այդ որ քսի տվեցին, որ Օհանյանի կնոջը բաներ ասեն, որովհետև, էլի ակնհայտորեն, պատվերը առկա էր, բա չէին մտածում, որ ադրբեջանցիները կուրախանան՞՞՞

Բա բոլորի բերանը դրանով էին փակում՝ սուսեք, չուրախանան... Բա ոնց էս մի թեմայի մասին չէին մտածել ՞՞՞

Գուցե մտածել էին, բայց հարմար էր։

Մի բան չէին մտածել՝ ԹԵ ԻՆՉՈՒ ԱՌԱՋԻՆ ԳԻԾ ՄԻԱՅՆ ՍՈՑԻԱԼԱՊԵՍ ԱՆԱՊԱՀՈՎՆԵՐՆ ԵՆ ԳՆՈՒՄ ու ԶՈՀՎՈՒՄ հարցն էր, որ թունդ սկսվեց քննարկվել ու գրվել։

Բա՞՞՞ պարոնայք։
Հասկանալի է հարցի պատասխանը, բայց ասեք՞՞՞, որ չէիք սպասում, որ նման թափով հարցը կբարձրանա։

Ասանք փաներ, էֆենդիներ։
եսիմ

վարկով առած կյանք

մինչև բարեգործությունից ու վաղը սարքովի «հին երևաններից» չհրաժարվենք, հին երևանից շենք կմնա, ոչ արժանապատիվ կյանք կսկսվի, ոչ էլ նույնիսկ դրա պահանջը կլինի

ու էն տպավորությունն է, որ կառավարությունը թափով կանգնեց այսօր ու սկսել է սեղանին ինչ կա, իրեն քաշել՝ էլ վարկեր, էլ խոստումներ, ...

այնպես որ՝ նոր աժ ընտրությունները սկսված համարենք
եսիմ

միանվագի կանոնը

Մի ֆիլմ էի նայում, մեջը մեկը դրսում մեկի հետ ... /սեքս անելուն կուլտուրական ոնց են ասում ՞՞՞/... վերջը՝ գալիս է տուն, թե՝ քեզ ամուսնացնում ենք, սա էլ հարսնացուն:
Նայում է՝ հարսնացուն էն աղջիկն է:

Ինչևէ՝ պարզից գանք բարդը: Միանվագ օգտագործման բաժակների դիլեման գիտե՞ք՝ դրսում կվաս, թե ինչ էին վաճառում, է՞՞՞ Կողքը արկղ էր դրած, որ գցեն մեջը, ճմրթեն, որ հետո վաճառողը չլվանա, նորից չդնի օգտագործման:

Բանն այն է, որ եթե բոլորը ճմռթեն, ձեզ օգտագործած բաժակ չի հանդիպի: Բայց եթե բոլորը չեն ճզմում բաժակները, ապա ձեզ հնարավոր է ընկնի ուրիշի օգտագործած բաժակ:

աբիդնը

ասում է՝ որպեսզի զրո չդարձնեք ձերը ձեզ ընկնելու հնարավորությունը, դուք էլ պիտի չճզմեք ձեր օգտագործած բաժակը

խնդալու է, չէ՞՞՞

ինչ-որ «հարազատ» բան կա այսօր շուրջը տիրող վիճակի ու էս խնդրի մեջ

ասում է՝ «հին Երևան» կսարքեմ, թող սա քանդեմ, ու խաբնվում են
ասւոմ է՝ կռիսանոցը մաքրելու եմ ու իրենով է անում... ու էլի լիքը բաժակ...

իսկ մարդիկ մտածում են՝ ես էլ չճզմեմ, որ երբևէ իմը ինձ հասնի...


տխուր է, չէ՞՞՞
ժամանակային

վարչապետների խաղը

հիմա մրցվում են, թե նոր սահմանադրությամբ ով կլինի միակ վարչապետը

այնպես որ՝  փող ունեցողները ինչ ասես կանեն հիմա, քանի որ դրա դիմաց փող կտան ընտրություններին

շենք... չի մնացել
բհկ-ն սկսել է ճիշտ բաներ ասել ու էլի մոռանալ, որ ինքը հիմա ինչ ասում է, հհկ-ի հետ է արել
դե բայց՝ ճիշտը լսելը՝ ոնց որ լրաբերին գովազդային էրոտիկ ընդմիջում միացնեն

արտոնություններ ժողովրդին... անեկդոտի ասած՝ հըլը դու քո պարտադիրն արա, նոր անցի ցուցադրականին...

մի խոսքով՝ ... դիմացեք, նոր թատերաշրջան է՝... տեղ-տեղ՝ համերգով «համեմած»
եսիմ

նեռվ-երկու

զգում եմ, շատ բաներ անտանելի են դառնում, լարված եմ
որոշեցի ես էլ բարեգործություն անեմ

վճարում եք քսան հազար, ես ձեր հետ իմ բլոգում հարցազրույց եմ անում, փողը գնում է որևէ մեկին օգնության
սա ձեզ համար լֆիկի հարցազրույցը չի՝ ինքը վճար է ուզում /այսօր/ խոսելու համար, իսկ ես՝ մաքուրով՝ բարեգործության
ով չուզեց հարցազրույցս, ուրեմն դեմ է բարեգործությանը